Free Ericson Acosta Campaign flyer

Free Ericson Acosta flyer

WHEN RIGHTS ARE WRONGED

WHEN RIGHTS ARE WRONGED
Torture and Impunity in the Philippines
June 29, 2011, 9am-12nn
CM Recto Hall, Faculty Center
UP Diliman, QC

SELDA, Desaparecidos, and UP Kilos Na invite you to a forum on torture and disappearances in the Philippines on June 29, 9am-12nn at the CM Recto Hall, Faculty Center, University of the Philippines Diliman, Quezon City.

Pagbisita kay Ericson (Mayo 28, 2011)*

by Cristina Guevarra

Mayo 28, 2011 – Alas-5 ng umaga, nakagayak na kami para bumyahe galing ng Tacloban City. Dalawang araw ding naantala ang biyaheng iyon. Gaya ng organizers ng Acosta Universe benefit concert (noong Mayo 26), nakaabang din kami sa updates ng bagyong Chedeng (kung bakit ba naman kapangalan pa ng sasakyan ang hahadlang sa aming paglalakbay). Blow-by-blow account iyon ng balita: Landfall ng Biyernes, nakataas na ang signals sa Bicol region at Eastern Visayas. Sarado ang pier. May 5,000 pasahero ang stranded.

Halos tatlong araw kaming naghintay, pero hindi nawala ang pagkasabik sa pagdalaw. Sa wakas, ika-27 ng umaga: bukas na ang pier at maaari na kaming bumiyahe pa-Maynila via Samar, Kabikulan at Timog Katagalugan.

Pero bago umuwi, isang mahalagang destinasyon muna – ang Calbayog Sub-provincial Jail sa Western Samar.

May limang oras din ang itinakbo ng mini bus na sinakyan namin, kasama na ang oras ng pagtigil kapag may bumababa o sumasakay, at isang stopover. Mas madalas ay tulog kami. Naaalimpungatan lang kami kapag may pumapara o kung may magandang tanawin at manggigising ang isa sa amin, gaya nang dumaan kami sa tulay ng San Juanico. Nagising din kami nang maraming magbabaan sa bayan ng Calbiga. Piyesta yata doon, at may mga mala-scarecrow na nakatindig sa daan. Ang isa sa kanila, naka-bihis ng uniporme ng sundalo, at may nameplate na masking tape na ang nakasulat: Palparan.

Sa stopover, pinag-uusapan naming bumili ng cake – pambawi sa di natuloy na engrandeng plano naming dumalaw sa araw mismo ng kanyang kaarawan. Ni hindi na nga rin kami nakapaghanda ng mga pangkulturang pagtatanghal. Hindi bale, ang importante’y ang mismong dalaw.

Matapos ang limang oras, nakarating na kami sa bayan ng Calbayog, tanghaling tapat. Nakipagkita muna kami sa staff ng Karapatan na maghahatid sa amin papuntang detention center. Doon ko lang nakilala nang personal ang magulang ni Ericson (makikitawag na rin ako ng Tiya Waway at Tiyo Sayas, sabi ko sa kanila), na dumalaw na sa araw mismo ng birthday niya (Mayo 27). Isa-isa kaming nagpakilala, pero ang kolektibong tawag nila sa amin ay “mga bata.”

Doon na po kami manananghalian kasalo niya, paalam namin sa kanila. Nagsabi kaming bibili na lang kami ng litson manok dahil may kanin naman kaming dala. Lumabas si Tiyo Sayas at dali-daling bumili ng maraming de lata. Naunsyami na ang cake, di na natuloy ang planong practice para sa cultural presentations, di na rin namin tinuloy na bumili ng manok.

Ang mahalaga pa rin ay ang dalaw.

Sa baybayin

Habang sakay ng tricycle papunta sa kulungan, tinatanaw ko ang katubigan sa Western Samar. Ang ibig sabihin nga pala ng Acosta ay “sa baybayin.” Pagdating namin doon, tama ang sabi ng mga nakadalaw na – hindi mukhang kulungan ang Calbayog Sub-provincial jail. Mukha lang itong warehouse na may maliit na compound. Pagpasok sa gate, may maliit na kubo, yaong kagaya ng mga cottage sa beach, kung saan nakatambay ang mga warden at gwardyang pawang di naka-uniform. Tuluy-tuloy lang kaming pumasok.

Sa pintuan ng “warehouse,” pinasulat kami sa logbook, eto lang yata ang SOP na sinusunod nila sa mga dumadalaw. Ewan ko kung dahil puro maliliit ang mga kasama ko, kalakhan ay babae at bata ang itsura – tinanong lang nila kami kung may dala ba kaming cellphone, at mabilis din naman kaming sumagot na “wala” para wala nang hassle. Sa dingding sa gawing kanan ng mesa, nakapaskil ang mga litrato ng inmates. Akala mo faculty directory sa eskwela o employee chart sa mga kumpanya. Wala pang litrato doon ang dadalawin naming bilanggo.

May mahabang pasilyo ang kulungan, kung saan ang pinakaunang kwarto ay ang visiting area na nagsisilbi ring chapel kapag may misa o anumang religious activity. Naghuhumiyaw na nakapinta sa dingding ang “Seek first the kingdom of God,” katabi ng ilang litrato ng mga poon. Kasunod ng pinto ng visiting area, ay ang pinto ng bawat selda. Sa bukana lang ng pasilyo, may maliit na sari-sari store na sideline daw ng mga warden doon.

Sa pasilyo na natatamaan ng kaunting liwanag, tinatanaw kami ng mga preso mula sa kinatatayuan nila sa pasilyo. Ang iba namang dadaan sa pintuan palabas ay nagpapasintabi at bumabati ng magandang hapon. Takaw-atensyon talaga ang maraming dalaw, lalo na marami raw sa kanila ay kung hindi man wala talaga, ay napakatagal na ng huling dalaw ng mga kaanak. Isang dahilan na ay malayo ang kulungan sa kanila. Karamihan din daw sa kanila ay karaniwang kasong kriminal ang nakasampa (drugs, theft, homicide at iba pa), kung saan humigit kumulang kalahati ay hindi pa nababasahan ng sentensya pero nananatiling nakakulong dahil napakabagal ng usad ng kaso. Si Ericson lang ang bilanggong pulitikal doon, mag-aapat na buwan na sa Hunyo 16.

Ilang saglit pa, lumabas na si Ericson. Siya nga – ang matangkad, payat na halos hukot ang balikat, maputi pa rin. Tiningnan ako ng mga kasama ko na para bang nagtatanong kung siya ba, siya na ba. Nakangiti siyang lumapit sa amin. Nakumbinsi sila nang sinabi niya sa aking “Uy!” sabay nag-abot ng kamay.

“Huwag muna kayong aalis”

Pumasok na kami sa loob ng visiting area. Nagpasok sila ng dalawang mahabang bangko para maupuan. Nakailang labas-masok pa si Ericson sa visiting area. Noong una, nagdala ng libro. Lumabas ulit. Pagbalik ay naghahanap ng yosi. Napansin niya yatang nakaupo na kaming lahat at naghihintay na sa kanya. “Huwag muna kayong aalis ha?” ang sabi niya.

Sa wakas, nakaupo na ang lahat. “Kumusta?” ang una niyang tanong, na may kasamang nahihiyang ngiti at tawa. Nagpakilala sila isa-isa, samantalang ako naman ay nag-update na nasa human rights organization na, sabay paabot ng pangungumusta sa mga taong kasama ko na kilala o nakilala na niya, tulad ng dalawang huling dumalaw sa kanya. Ani Ericson, ang mga huling dumalaw pa sa kanya ang nagpaliwanag kung bakit ako tinatawag sa palayaw ko ngayon.

Kunsabagay, mahigit isang dekada na rin mula nang mag-abot kami sa UP. Itinama pa nga niya ako –hindi raw siya guest editor ng Collegian term namin (1999-2000). Siya raw ay paminsan-minsang contributor na lang. Kunsabagay, para sa akin lang naman lahat sila ay mga kuya at ate ko noon.

Flashback ang matingkad na imahe ng isang buhay at maingay na Vinzons lobby (at second floor, third floor, fourth floor o kung saanman mag-umpukan ang mga aktibista) – may nagkakantahan ng tinaguriang “Alay Sining songs,” may nagtatalakayan, may nagpupulong, may nagyoyosi, may naghihintay ng kakausapin (di pa uso noon ang pangungulit sa kausap sa text, o ang wer n u?). Sa ganoong mga eksena ko nakilala si “Kuya” Ericson. Hindi ko na matandaan kung pormal kaming naipakilala noon sa isa’t isa basta sa lobby at sa Kule, nagkikita kami. Iyong mukhang Intsik na nag-iingles.

Binuksan na namin ang mga de lata at baong kanin. Sige lang siya sa yosi habang kumakain kami. Tuloy ang pagbanggit ko sa pangalan ng mga taong pamilyar sa kanya. “Marami daw pumunta sa benefit concert, puno daw ang venue,” ibinalita ika ko ng mga nasa Maynila. “Talaga?” ngumiti siya, “kaso wala ako doon.”

Ngumiti na lang din ako nang di makaisip ng isasagot. Di ko alam kung nagbibiro lang siya o sadyang nagparamdam ng pagkapanglaw sa kanyang pagkakapiit.

Late bloomer

Late bloomer daw siyang aktibista. 1989 ang student number niya (kasabay niyang pumasok ang Eraserheads, habol ko) pero mga 1993 o 1994 na siya maoorganisa. Nagtrabaho pa raw kasi siya sa mainstream media. May mukhang nagtataka ang mga kasama ko, lalo na karamihan sa amin first year pa lang yata ay exposed na sa aktibismo. “May sakit kasi ako noon,” paliwanag niya, “petty-b (bourgeois) arrogance.”

Kumusta siya nang kumusta sa naging gawain namin, ngiti lang kami. Sa loob-loob namin ay mas gusto kasi naming siya ang magkwento. Sige lang siya ng yosi, at umarangkada na ng kwento. Doon daw, may rasyon lang silang bulad (tuyong isda) at bigas para sa araw-araw. Kani-kaniya silang luto, madalang na madalang ang gulay kaya kulang daw talaga sa nutrisyon ang mga preso. Gaya ng dati, dahilan ang kulang na budget at mabagal na (in)hustisya sa bansa.

Kinwento niya rin ulit ang pagiging buyonero, si Boy Coconut at marami pang koda ng mga preso gaya ng inilahad niya sa Prison Diaries blog na sinet-up ng mga kaibigan at kasama niya. Iba pa rin siyempre na siya ang nagkukwento. Bukod sa mga ito, marami pa siyang naibahagi gaya na lamang ng eksena noong Mahal na Araw sa kinalalagyan naming visiting room.

Nagsagawa raw ng Lenten retreat para sa mga bilanggo. Boluntaryo naman daw ang pagdalo, pero minabuti na rin niyang makiupo. Pinapanood daw sila ng pelikulang Passion of the Christ. Pagkatapos ng pelikula, tinanong daw sila ng pari kung ano ang repleksyon nila sa napanood.

Ewan daw niya at sa likod na nga siya naupo ay siya pa ang natawag. Hindi rin naman daw alam ng pari na siya ay bilanggong pulitikal. Tumayo raw siya, at maagap na sumagot. Nakita raw niya sa mga nagpahirap kay Kristo ang mga tumortyur sa kanya. Tuloy, ang retreat na para sana sa lahat ng preso, nagmukhang pribadong konbersasyon nila ng pari. Nilapitan pa raw siya ng pari pagkatapos ng programa. Saka lamang niya nasabi na siya si Ericson Acosta, bilanggong pulitikal. Hindi Kristo si Ericson, pero kung mayroon nga naman silang pagkakapareho, iyon ay ang pareho silang pinahirapan dahil sa pagbangga nila sa makapangyarihang estado, sa naghaharing imperyo.

Sa loob ng kulungan, nalaman daw niyang marami doon ang ni hindi marunong bumasa at sumulat. May sinimulan daw silang anim na tinuruang magbasa at sumulat. Sa huli, tatlo ang nagpunyagi. Ang isa sumusulat na raw sa magulang, ang isa nanliligaw na.

Kinwento niya pa ang maraming eksena nang mahuli siya – kung paanong hindi siya pinagamit ng telepono dalawang araw na matapos siyang dakpin ng mga militar nang walang warrant, ang pagpapasa sa kanya sa pulis magtatatlong araw na mula nang mahuli siya, paanong laking luwag daw sa dibdib ng mga pulis sa Calbayog nang ilipat siya sa sub-provincial jail dahil takot silang sugurin ng mga NPA.

Sa mga unang araw din daw ng paghahanap sa kanya kung saan siya nakadetine, natuklasan na may limang magsasakang pinagbintangang NPA na nakakulong sa Catbalogan Sub-provincial Jail. Iyon iyong kulungan sa tapat ng stopover na hinintuan namin! Matagal-tagal na raw silang nakakulong, pero huli nang naisadokumento. Kasama sila ngayon sa mga bilanggong pulitikal na ikinakampanyang palayain sa buong Eastern Visayas.

Hindi na niya ikinwento sa amin ang interogasyon sa kanya. Hindi ko alam kung may usaping ligal dito, pero sa palagay ko, may trauma pa siya mula sa naturang pagsikil sa kanya ng mga militar. Wala namang ligtas doon. Pero sa kabila noon, masigla pa rin siyang nagkwento. Bakas sa mukha niya ang kasiyahan ng pagbabahagi sa mga aktibistang isang dekada ang bata sa kanya, at hanggang ngayon ay umaawit ng mga awitin ng panahon ng kanilang kabataan – at gumagampan din ng mapagpalayang gawaing huli man niyang niyakap, ngunit lubos pa ring niyakap at pinaglaanan ng buong buhay at panahon.

Papel at Bolpen

Maya-maya, may ipinasok na tatlong 1.5 na litrong Coke. Nagulat kaming lahat, at natawa. Ang dinadalaw pa ang nanlibre sa amin. Sadya naman kasing napakainit sa “warehouse.”

Naalala ko ang dala kong notepad at dalawang bolpen. Inabot ko sa kanya, sabi ko ibinilin sa akin ng huling dumalaw sa kanya na magdala nito dahil wala siyang masulatan. Ngumiti siya ulit. Mayroon daw siyang papel pero bolpen wala. Presyur daw sa kanya iyon ngayon, na magsulat. Nakakasulat siya pero hindi ganoon karami.

Nabanggit niya ang tungkol sa revolutionary romanticism. Ayon sa kanya, tunay namang kapag ikaw ay nasa lungsod – urbanisado, maunlad at malayo sa pinagsasamantalang mayorya ng magsasaka – maaaring mahulog sa romantisismo ang pag-iisip sa kanayunan. Pagdating dito, at makita ang aktwal na kalagayan – na hindi lahat marahan, at mayroong nagaganap na digma at karahasan – dis-ilusyon ang kinahahantungan ng iba. Gayunman, iba aniya ang revolutionary romanticism, at kailangan pa rin natin ito. Siyempre pa, hindi ito malulubos nang hindi mahigpit ang tangan sa prinsipyo at paninindigan. Ito ang mahalaga higit sa lahat.

Magsasama, Magkasama

Hanggang alas kwatro lang pala ang dalaw. Mga alas-tres ng hapon, dumating ang magulang ni Ericson, huling hirit ng dalaw bago sila lumipad pabalik ng Maynila. Kami naman, sinulit pa nang kaunti sa mga tanong-sagot sa kanya.

Tingin ako nang tingin sa relo ko, kailangang sulitin ang isang oras pa sabi ko sa sarili. Naalala naming kantahin na ang mga kanta ng Alay Sining na inangkin na rin namin. Magkaisa muna tayo kung ano ang line up, sabi ng isa. Unahin natin ang “Dahil.” Dahil hindi alam ng lahat, isinulat muna namin sa hiwa-hiwalay na papel bago mag-community singing.

Bago magsimula, sabi ng isa sa amin sa mga nag-uusyoso, “kanta po nila Ericson ito!” Nagsimula na kaming kumanta. Biglang dumami ang nakasilip sa pinto ng visiting room. Sumabay sa Ericson sa amin, nakayuko siya at astang hinuhuli ang tono ng kanta. Pana-panahong ngumingiti. Pero hindi niya kinanta nang buo ang kanta, maliban yata sa koro ng “Dahil.” Mali kaya ang tono namin, o sadyang di niya maalala ang titik ng sarili niyang kanta? Naramdaman yata niya ang pagtataka, matagal na raw kasi ng mga kantang ito sabi niya.

Sinunod namin ang “Paalam,” dahil magpapaalam na nga sana kami. Ganoon ulit ang proseso – sinulat ang titik ng kanta, ipinamahagi at community singing ulit. Batay sa pagkanta sa dalawa, mas kabisado niya ang “Dahil.” Naglalaro sa isip namin, hindi kaya epekto pa rin ito ng trauma ng pagkakadakip?

Kunsabagay. Matagal na nga. Hindi lamang isang dekadang kwento ang paksain ng mga awiting ito. Hindi naluma ang mga awitin, lalo na ang sinimulang pakikibaka ng mga nauna – na minana na rin nila Ericson at ng mga sumunod pa.

Huling awitin ang “Magsasama, Magkasama.” Sa huling mga linya, sumabay na si Ericson. Pagkatapos ng awitin, hindi pwedeng hindi kami mag-chant. Ericson Acosta, Palayain! Bilanggong pulitikal, palayain!

Alas-kwatro na. Nagkamayan at nagpaalaman. Bago lumabas sa gate ng kulungan, lumingon pa kami ulit sa kanya. Kumaway siya at ngumiti. Kumaway din kami. Iyon na marahil ang pinakamabigat na eksena sa loob ng tatlong oras na inilagi namin sa Calbayog Sub-provincial jail.

Bago kami umalis, sabi ni Ericson, “sana makabalik kayo, sa susunod.” Sumagot kami, “sa labas na tayo magkita!” Tumawa siya, tumawa rin kami. Nakapiit man, hindi matatawaran at matitinag ang saya at lipos na damdaming pinanday ng pambansa demokratikong pakikibaka. ###

Paumanhin sa labis na pagkaantala ng pagpapaskil. Sinamahan ako ng piyesang ito sa panahon ng karamdaman.

*Para sa aking mga kapatid at kasama sa Student Christian Movement of the Philippines, maraming salamat sa makabuluhang pagsasama at paglalakbay. Kitakits sa Exodus! =)

June 7 Update from Calbayog City: Fiscal's Resolution Recommends Filing of Case Against Ericson Acosta

A six-page resolution by Prosecutor Agustin Avalon, dated April 20, 2011 (or only a week after the filing of Ericson's counter-affidavit) was sent to the Calbayog sub-provincial jail and received ONLY TODAY (June 7) by political detainee Ericson Acosta:

" After carefully examining and evaluating the evidence on record, the undersigned is convinced ..that the respondent probably committed the crime of illegal possession of explosive (hand grenade).. The acts of the arresting military officer and personnel enjoy the presumption of regularity in the performance of official duty.."


"..it is respectfully recommended that an information for ILLEGAL POSSESSION OF EXPLOSIVE IN VIOLATION OF RA 9516 be filed against the respondent with the proper court."

This document which was posted through the mail did not come with any information if the case of illegal possession of explosive against Acosta has indeed been filed with the local courts in line with the obviously antedated resolution. Assuming the case has already been filed given the "speedy" resolution by the prosecuting officer, Ericson and his counsel has yet to receive a copy of the information document after almost two months.

Ericson's counsel, the NUPL ,will discuss legal steps regarding this development.

Please keep posted for updates.

Resolution

Acosta Universe

Maraming salamat sa lahat ng dumalo sa Acosta Universe!

The Jerks


National Artist Bienvenido Lumbera

Koyang Jess Santiago

Babes Alejo

Prof. Sarah Raymundo at Ekis ng Sinagbayan

Atty. Bong

BLKD

Renato Reyes Jr ng BAYAN, Sarah, Aki at BLKD

Danny Fabella

Lester Demetillo

Dong Abay

Chickoy Pura



AT IKAW!


--------------------------------
mga larawan nina J.A. Santos, Roland Tolentino at Efren Ricalde

His crime? Helping the oppressed

Posted by Iris C. Gonzales in New Internationalist blog

A former student activist, poet and writer Ericson Acosta was arrested in February by members of the military. He was on board a pump boat in Samar, in the eastern part of the Visayas region, one of three geographical islands in the Philippines.

His sin? He looked suspicious, so the military suspected he was a communist rebel.

For more than three months now, Acosta has been detained in a sub-provisional jail and charged with illegal possession of explosives.

READ MORE>>

A glimpse of Acosta's Universe

by Sarah Katrina Maramag for Philippine Online Chronicles

Like any poet, musician, and thespian,  Ericson Acosta has had many names, portrayed various roles, and assumed numerous identities.

He was Gerry Escultura, playwright of Alay Sining’s Monumento, which he also directed and where he played the lead role of Andres Bonifacio. He also acted in several other theater productions in UP, including the UP Repertory Company’s Sa Sariling Bayan directed by Soxy Topacio, and Dulaang UP’s Green Bird directed by the late Ogie Juliano.

As writer and editor of the UP Philippine Collegian during the 1990s, he was also known as Ereksyon Pacasta in the paper’s lampoon issue. He edited the paper’s breakthrough F1 Literary Folio where his poem “And So Your Poetry Must” was first published. He has worked in the media as a segment writer for ABS-CBN’s Wanted TV Patrol, and assistant entertainment editor of the Manila Times.
He has written and composed most of Alay Sining’s more popular songs that student activists continue to perform to this day. Later on, he would continue composing more songs under the moniker “acostauniverse."

Acosta was also the former chairperson of the campus alliance STAND-UP (Student Alliance for the Advancement of Democratic Rights in UP) and a member of the UP Amnesty International. He also helped in the re-establishment of the Concerned Artists of the Philippines (CAP) during EDSA II.
In recent years, he has worked closely with the peasant sector as a cultural worker and human rights researcher and activist. (continue reading)

"Paalam" by Free Ericson Acosta feat. BLKD

Ang kantang ito ay sinulat ni Ericson Acosta para sa grupong Alay Sining.

Happy Birthday, Ericson! by Ina Silverio

The Jerks @ Acosta Universe

by Ina Alleco Silverio in Achieving Happiness

I did not particularly like Ericson back during our days in the Philippine Collegian. He always struck me then as some kind of mad man. Sometimes when he spoke he adopted accents: American, British, Chinese. Like a bird on speed he sang at the top of his voice during unexpected moments. On some mornings during weekend presswork, he could be found sitting at the conference table, his head cradled in one hand while his other held a burning cigarette. More often or not he’d be hung over, and, inevitably hungry. He’d try to wheedle/jokingly threaten younger staff members including myself into shelling out money (as a “loan”) to so he could go downstairs to the University Food Service cafeteria and buy a meal. Then afterwards he’d come back up to the office and he’d have a plate with him — one of the food service bone-white, heavy ceramic plates: he said he ‘merely “borrowed” it and will return it soon enough.

READ MORE>>

Happy Birthday, Ericson! by Renato Reyes Jr.

Dong Abay and Renato Reyes Jr. perform Bong Ramilo's "Awit ng Petiburges"

by Renato Reyes Jr. in Like a Rolling Stone

Kagabi ay natuloy na din, at matagumpay na naidaos, ang “Acosta Universe: Beatles Night for a Cause” sa My Bros Mustache sa Timog. Medyo nangamba kami 2 araw bago ang event dahil nga sa napabalitang bagyong Chedeng. Panay ang weather watch at advisory sa mga naimbitahan. Pinalad naman na sa araw ng gig ay sya ring araw na inanunsyo na hindi na mag-landfall si Chedeng.

Ang “Acosta Universe” ay fundraising gig para sa legal defense ni Ericson, na itinaon din sa birthday nya (May27). Dumating ang mga kaibgian, ka-eskwela, kaklase, mga kasama sa UP, mga alagad ng sining at manggagawang pangkultura at mga kasama mula sa iba’t ibang sektor. Andun ang mga dating LFS, CNS, mga 90’s Kule, mga orihinal na STAND UP, at mga taga-Alay Sining. Dami ring “walk-in”, marahil dahil “Beatles night” nga ang event. Sa totoo lang ay di na nagkasya sa venue ang mga dumalo. May mga umpukan sa labas ng gate at sa iba’t ibang sulok ng Mustache.

READ MORE>>

Free the Artist!

Aquino asked to look into plight of political prisoners

BAYAN

News Release
May 20, 2011

Aquino asked to look into plight of political prisoners

They are not VIP-prisoners and receive no special treatment, but their ongoing unjust detention also deserves the attention of the Aquino government.

This was how the umbrella group Bagong Alyansang Makabayan described more than 300 political prisoners in the country today, most of whom were arrested during the regime of Gloria Macapagal Arroyo. Several others were also arrested during the term of President Benigno Aquino III.

“While the rich and powerful detainees are enjoying perks and privileges while in detention, we have more than 300 political prisoners languishing in jail for trumped-up charges. Some have been detained for years. All they seek is justice and freedom, and not any form of special treatment,” said Bayan secretary general Renato M. Reyes, Jr.

“The detention of hundreds of political dissenters is a stain on the human rights record of the Philippine government. Many of the detainees were arrested during the reign of terror of Gloria Macapagal Arroyo. Others were arrested as the peace talks under the Aquino government were about to begin. Their plight deserves immediate attention from the Aquino government,” Reyes said.

Bayan cited the case of detained cultural worker and writer Ericson Acosta who was arrested last February 13 on trumped-up charges of illegal possession of explosives. At the time of his arrest in the rural town of San Jorge in Samar, he was in the company of a Barangay official and only possessed a laptop. Acosta was a former editor of the Philippine Collegian of UP Diliman and a one-time assistant section editor in the Manila Times. He is accused of carrying a grenade when he was accosted by the AFP.

Acosta continues to write his "prison diary" and the entries are posted online in his "Jailhouse Blog" that's maintained by friends and colleagues.

“The dropping of charges against the Morong 43 was a positive step undertaken by the Aquino government. A follow-up to this can be made through the withdrawal of the charges against the remaining detainees, or the granting of a general amnesty for all political prisoners and thus effect their immediate release. The release of prisoners in relation to the peace process should also be pursued,” he added.

The more than 300 political prisoners are scattered in detention facilities all over the country, including Camp Crame, Fort Bonifacio, Camp Bagong Diwa and various provincial jails.

Haranang Bayan

mula sa asteroid b-612 blog

Hindi ko na nadatnan ang antok nung makauwi ako ng bahay.

Naiwan ata sa Taumbayan bar kung saan ginanap ang Haranang Bayan: Panata sa Kalayaan ni Ericson Acosta. Hirap kasi kasi akong matulog na hindi naliligo ulit. Nung gabing yun dala ng init at pagod, hindi ko na rin kinayang pumunta ng banyo. Nagpalit ng damit, naghubad ng sapatos at nahiga. Alas kwatro pasado, nakatingin ako sa madilim na kisame, ina-assess ang mga nangyari sa event.

Pasado alas sais nung dumating ako ng venue, andun na sina Lester, Pia at Maan. Andun na din si Louise Amante at ang mahal niyang kabiyak.

Naupo muna at pinasadahan ko ang bagong ayos ng Taumbayan.

Paunti-unti, dumadating na ang mga tao.

Nakatakdang magumpisa dapat ng alas syete, pero siyempre hindi yun nasunud.

Ganap 8:30, binuksan ko ng tula mula sa libro ni Axel Pinpin, Itakas Ninyo Ako. Personal favorite ko ito at ito rin talaga ang tema nung gabing iyon- ang pagtakas kay Ericson na tatlong buwan nang nakakulong.

Sinundan iyon ng awitin ni Dessa Ilagan mula sa OST ng pelikulang Sigwa. Binasa naman ng kanyang mahal na inang si Maam Marili ang tula ni Sir Boni Ilagan para kay Ericson.

Kinwento ni Bayan Sec Gen at lalong naging malapit na kaibigan ni Ericson na si Nato Reyes ang kahusayang mag-isip ng sandatahang lakas ng Pilipinas. Nagpasalamat din sya sa mga dumalo sa kabila ng ikli ng panahon ng pag-iimbita at humingi pa ng suporta para kay Ericson. Tumula naman ng dalawang tula si Pia Montalban, isa mula sa proyektong pitong sundang ni Ericson at isang nagawa naman nya para sa kanya.

Nagsalita rin ang ama ni Ericson, nagpasalamat sa suporta. Nakakatuwa ang iniwan niyang biro, na kung totoo ngang may mataas na katungkulan sa NPA si Ericson Acosta- karangalan niya iyon bilang ama.

Tumugtog naman pagkatapos si Karl Ramirez at ang manunuod lang dapat na si Tony Palis, sila ang Batman and Robin ng gabing iyon. Sumunod sa kanila si Babes Alejo, na bumigkas ng tula at tumugtog ng ilang komposisyon ni Ericson.

Binasa naman ni MJ Rafal ang bagong tula nya para kay Ericson (Sa Labas na Mundo).

Sumalang ang Bersus na tumugtog ng awitin ni Mike Hanopol (Mr.Kenkoy) na pinalitan ang ilang linya ng mga katagang “..hoy Noynoy, Mr Kenkoy..” patungkol syempre kay sa napakahusay na pangulong si Noynoy Aquino.

Binasa naman ng ka-fb kong noon ko lang nakitang si Ret Castillo ang isang tula tungkol sa mga detinidong pulitikal. Pinarinig ni Che Gitara ang ilan sa mga bago nyang komposisyon.

Isa sa pinakaabangan ng gabing iyon- si Bob Balingit, tulad ng dati ay nagbigay naman ng matitinding awitin. Tinapos nya ang kanyang set sa sikat na awitin ng Beatles na Across the Universe na iniba’t pinalitan nya ng Acosta Universe, isang magandang segue para i-plug ang susunod na event (Acosta Universe, May 26, My Brother’s Moustache) at pa-birthday kay Ericson na magdidiwang ng kanyang kaarawan.

Nagtanong si Matt ng Karatula JRU sa pamamagitan ng kanyang tula kung ano nga ba ang kasalanan ng isang naglilingkod sa sambayan para ikulong. Humabol nung gabing iyon ang mahusay na musikerong si Danny Fabella bitbit ang isa pang paborito kong kanta nyang tungkol sa mga di-pangkaraniwan. Pinarinig rin ni John Pablo, mula din sa grupong Karatula ang ilan nyang komposisyon.

Tinapos ang gabi sa pamamagitan ng pagpaparinig sa ilan sa mga awitin mula sa prison sessions (recording sa Calbayog Provincial jail nina Nato at Ericson). Limang araw lamang ang preparasyon ng event na ito, pero sa dami ng dumalo at nagtanghal, nagpapatunay lang na handa ang mga kaibigan, mahal sa buhay at kasama na handa ang lahat na palayain at itakas si Ericson Acosta.

haranang bayan, may 13, 2011, taumbayan bar kamuning, QC

Philippines: Political Prisoner Writes Online Prison Diary

by Karlo Mikhail Mongaya in Global Voices

A Filipino artist, journalist and activist who is being detained by Philippine authorities has created a blog to document his prison experience and reflections. His family, friends, fellow artists and writers, and supporters from civil society have also been using the net to campaign for his freedom.

Ericson Acosta was about to ride a motorized boat heading for the rural town of San Jorge in the eastern Philippine island of Samar on February 13, 2011 when he was arrested by elements of the Armed Forces of the Philippines. Amusingly, Acosta’s captors took issue with his bringing a laptop while travelling in the countryside. Their accusation that he was a ranking leader of the underground communist movement, however, is no laughing matter.

The number of victims of extrajudicial killings in the region reached 126 while 27 became desaparecidos (disappeared persons) in the region under the previous administration of Gloria Macapagal-Arroyo. Acosta was writing a Human Rights situationer on the region at the time of his capture.

The military subjected Acosta to tactical interrogation and charged him of illegal possession of explosives. Civil society groups, writers, artists, his family and friends have decried these allegations as trumped-up and called for his unconditional and immediate release.

Acosta remains detained at the Calbayog City sub-provincial jail, also in Samar. According to the human rights alliance KARAPATAN, Acosta is one more addition to the 353 political prisoners languishing in Philippine prisons as of December 30, 2010.

Campaigns calling for the release of all political prisoners in the country have been a regular feature of the political scene since the times of the Marcos dictatorship. The ruling party has long made it a practice to harass, intimidate, and even kill government critics and social activists working for more equitable distribution of wealth and the empowerment of the poor.

One of the new things about the campaign for the freedom of Ericson Acosta is the extensive and creative use of online tools in the advocacy. Unlike Italian philosopher Antonio Gramsci, who would have to wait for almost three decades until his Prison Notes can be published, Ericson Acosta’s own prison diaries are regularly posted online at acostaprisondiary.blogspot.com.

The Jailhouse Blog contains Acosta’s experiences in prison like the entry written last April 13:

I suppose I’m still basically ill-adjusted with my present prison set-up. I find it almost impossible to write during the day. The heat inside the cell is simply oppressive – there is no ceiling here, the lone window is less than a square foot, and my tarima is just beside two charcoal stoves that burn non-stop. The noise outside and the frenzied – sometimes juvenile, sometimes zombie-like goings on among my 12 kakosas (fellow prisoners) inside a stifling, cramped-up space are just too distracting, disorienting.

Or the entry written last April 17:

In many ways, dalaw (visit), hangin (wind) and great expectation are all quite synonymous as far as the inmates here are concerned.

The visiting area or dalawan is almost three times the space of any of the regular cells. It also functions and is interchangeably referred to around here as pahanginan. Once a week, each cell group, composed of twelve inmates on the average, gets the chance to lounge here for a few hours. The idea is to somehow experience breathing – not necessarily fresh but simply – air. There’s almost an extreme absence of oxygen inside the cells, especially between 10:00 am and 3:00 pm. And so the weekly pahangin is such a gracious respite the inmates anticipate with excitement much like waiting for a scheduled dalaw.

The blog also features Acosta’s prison reflections:

Yet prior to my illegal arrest and detention, I had long and pretty much accepted that, for all its intents and purposes, I had already been a rather obscure, almost estranged member of this community. This had been a consequence among the many trade-offs, so to speak, in choosing to work fulltime in the anti-feudal, anti-fascist and cooperative movement of poor peasants and farm workers in the countryside.

Being uprooted from one’s immediate and familiar milieu was, in fact, a sacrifice of considerable weight… There was romance to it too, of course, and as a poet, nothing of the earthy images of ricefields and barefoot children, nor the primal sounds of crickets and crows ever escaped me. There would be times, however – and these I think were moments of lucid self-appraisal – when it seemed as if I had somehow escaped poetry.

And poems written by Acosta while in jail are also posted in this same prison blog.

Apart from putting up the online prison diary, the organizers of the Free Ericson Acosta Campaign also came up with an online petition. They also posted a Facebook page that has so far taken 788 likes as of this writing.

Backing for the campaign to free Acosta continues to grow as proven by the growing number of statements, testimonies, and other articles compiled in the campaign blog freeacosta.blogspot.com.

The struggle for freedom by Acosta and other political prisoners in the Philippines continues.

Ang Sarap Umibig

Karl Ramirez & Tony Palis performing "Ang Sarap Umibig", a song written by Tony Palis, at the Haranang Bayan: Panata sa Kalayaan ni Ericson Acosta last May 13, 2011 at the Ta(u)mbayan Bar. Artists, musicians, and human rights organizations are calling for the immediate release of poet and people's artist Ericson Acosta from detention.

Alab Ng Pluma

Sa kadakilaan ng adhikain

ng makapangyarihan mong pluma,

iminumulat ang masa

sa bawat likha nitong obra.

Sa iyong mga tula,

tinatablan sila.

Kanilang ninanamnam

ang bawat mong salita.

"Pagkat para saan ang makata?

Para saan ang tula?

Kundi rin lang malaya,

At hindi nagpapalaya"

Pluma at paninindigan

ang tangi mong tangan.

Ito ang iyong sandatang

pantapat sa armas ng kalaban.

Ang mga hinabi mong kataga

ay higit na mapaminsala

higit pa sa bala ng kalaban

o anumang sandata.

'Pagkat mamatay ma't mawala

ang isang makata,

libu-libong tulog na diwa na

ang ginising ng kanyang tula.

Ang makata'y dinakip,

binusalan ang bibig.

Diwa niyang makabayan

pilit sinasagkaan.

Ngayon makata'y detenido,

nasa madilim na yugto.

Isang malamlam na lampara

ang tangi niyang kasama.

Ngunit sa taglay nitong apoy

lagablab ng diwa'y dadaloy.

Tula niya'y magpapatuloy.

'Di pansin ang panaghoy.

Maalab niyang panitikan

pilit man nilang sugbaan

patuloy na magniningas,

muli't muling babalikwas.

Ngayon makata'y detenido

tinanggalan ng laya

Pero kailanma'y 'di sumuko.

Ni minsan "di nanghina.

-Grobyas Magdiwang

Alay kay Ericson Acosta

ika-8 ng Mayo, ika-pito ng gabi

Month three in jail: artists, art events echo demand to end poet’s detention

Renowned Filipino artists will figure in a series of events drumbeating the appeal for the immediate dropping of charges filed against poet and former UP activist Ericson Acosta who remains imprisoned at the Calbayog sub-provincial jail in Samar.

Exactly three months after his arrest, screenwriter Bonifacio Ilagan and National Artist Bienvenido Lumbera joined other artists, Acosta’s family and former colleagues in the cultural event dubbed “Haranang Bayan: Panata sa Kalayaan ni Ericson Acosta,” at the Ta(u)mbayan bar, Kamuning, Quezon City.

Acosta was illegally arrested in Barangay Bay-ang, San Jorge, Samar last February 13.

“Haranang Bayan” featured musical performances, prose and poetry reading, reiterating the demand for Acosta’s release. The event was sponsored by the Kilometer 64 Poetry Collective, KARATULA, UP Alay Sining and the Free Ericson Acosta Campaign (FEAC).

Bonifacio Ilagan’s “Bawat Araw,” a poem assailing the injustice done to Acosta for each day he spends in prison, was read during the event. Ilagan himself is a former political detainee and member of the Samahan ng Ex-Detainees Laban sa Detensyon at Aresto (SELDA)

“Ericson deserves to be released for his continuing incarceration is a grievous loss to the growth of a truly democratic art and culture of the Filipino people," Lumbera, who also chairs the Concerned Artists of the Philippines (CAP), has earlier said.

According to the CAP, Acosta has interwoven his artistry into being a human rights activist who lives among and works closely with common folk.

“We demand the authorities to not prolong his illegal detention and to end this injustice now,” the artists said.

Case still with the prosecutor

According to Acosta’s legal counsel, Atty. Julian Oliva Jr. of the NUPL, the detained poet’s case is still with Investigating Prosecutor Agustin M. Avalon, the assistant provincial prosecutor of Samar.

“The private complainant, upon urging from the military, directly filed with the RTC a Complaint against Acosta without Inquest or Preliminary Investigation. The presiding judge of RTC Gandara, Samar, Branch 41, then issued an Order referring the case back to the Office of the Provincial Prosecutor for Preliminary Investigation.”

“Hence, except for the Court's logbook records on the filing of the Complaint and the Order referring the case back to the prosecutor, there are no other records whatsoever of the case filed with the Court.”

“The outcome of Eric’s case is in Avalon’s hands,” said Oliva.

“It has been three months since Eric has been arrested and detained, but no Resolution of the Preliminary Investigation has been issued and no information has been filed in court.”

In his counter-affidavit, Acosta stated that he was held incommunicado, subjected to interrogation for 44 hours, physically and psychologically tortured, deprived of sleep, coerced and forced to admit membership in the NPA.

“The evidence against me was planted,” Acosta wrote. “The complaint against me was filed in court only after 72 hours and 30 minutes after my arrest.”

Poet’s specific appeals

“And so it has happened that I was able to ultimately verify the truth of rampant incidence of human rights violations in the area by falling direct victim to it myself,” narrates Acosta in a recent statement marking his third month in jail.

Acosta expressed gratitude to relatives, friends and colleagues not only in calling for his release but also for giving “due attention to the plight of other forgotten prisoners such as the ‘Catbalogan 5’”referring to five ordinary farmers who were also illegally arrested and detained by the army’s 8^th ID.

Acosta then made several appeals. He called on Samar’s 1^st district representative Mel Sarmiento and current House Committee on Justice Chairman Rep. Niel Tupas to initiate a congressional investigation on his case. He also appealed to the local CHR-8, as well as to Catholic bishops led by Cebu Archbishop Jose Palma to look into and condemn the human rights violations in his and the Catbalogan 5’s cases.

He also called on the people of Barangay Bay-ang, where he was arrested, “to hold on fast and to be determined to stand up for the truth… even with (military harassment).”

“It is clearly expected of us to carry on the fight,” ended Acosta’s statement.

Series of art events

Two more events will follow “Haranang Bayan” to raise funds for his legal defense and to drumbeat the call for the freedom of Acosta and other political prisoners.

In “Acosta Universe: Beatles Night for a Cause,” rock band The Jerks and other artists will be performing at My Brother’s Moustache, Sct. Madrinan in Quezon City, on May 26.

Another fundraising concert organized by Acosta’s journalist father-in-law Pablo Tariman will be featuring classical chamber music performed by violinist Gina Medina and pianist Mary Anne Espina at the Balay Kalinaw in UP Diliman on May 28.

Bawat Araw ni Bonifacio Ilagan

Si Bonifacio Ilagan sa screening ng "Dukot" sa The Netherlands.
Isinulat ni Ilagan ang screenplay ng pelikulang "Dukot" sa ilalim ng direksyon ni Joel Lamangan.

BAWAT ARAW

(Kay Ericson Acosta sa kanyang ikatlong buwan sa piitan)

Bawat araw na piitin

ng estado at gobyerno si Ericson Acosta

ay isang araw ng inhustisya.

At isang araw ng paghihimagsik.

Bawat araw na iwalay siya

sa mga anakpawis at pamilya

ay isang araw ng kalupitan.

At isang araw ng paglaban.

Bawat araw na yurakan

ang kanyang mga karapatan

ay isang araw ng pandarahas.

At isang araw ng aklasan.

Bawat araw na piitin

ng estado at gobyerno si Ericson Acosta

ay isang araw ng dalamhati.

At isang araw ng paglikha.

Mag-aklas. Lumaban.

Maghimagsik. Lumikha.

Tumataga sa batuhan

bawat krimen ng kaaway

bawat araw ay bilangin

papalapit sa paglaya.